Magdalena Dabrowska

Utwórz swoją wizytówkę
wtorek, 10 stycznia 2012

Tytuł to nie żart. Klonowanie psów jest już możliwe. I słono kosztuje. Pierwszym sklonowanym psem był chart afgański o imieniu Snuppy. Od tego czasu klonowanie zwierząt domowych traktowane jest jak pomysł na potencjalnie lukratywny biznes.

Jednym z pierwszych przedsięwzięć tego typu był „Missyplicity Project” rozpoczęty przez firmę Genetic Savings & Clone w 1997 roku po wiadomościach o sukcesie klonowania owcy Dolly. Biznesmen John Sperling postanowił sprawdzić, czy należąca do jego przyjaciółki suczka o imieniu Missy też może być sklonowana. Naturalne zduplikowanie Missy nie wchodziło w grę, bo była wysterylizowanym kundelkiem, a jej rodzice byli nieznani. Firma rozpoczęła wart wiele milionów dolarów projekt mający doprowadzić do sklonowania Missy. Wieść o nim spowodowała szeroki odzew, a ludzie z całego świata zgłaszali się z chęcią sklonowania swojego niepowtarzalnego ulubieńca. Missy zmarła w 2002 roku, nie doczekawszy się powielenia. Jej DNA zdeponowane zostało w banku genów czekając na pomyśle zakończenie projektu. W końcu projekt zakończył się sukcesem. Na filmie widzimy fundatora projektu Missiplicity z klonami ukochanej suczki Missy. Podobno są dokładnie takie same, jak ona. Z wyglądu i z zachowania.

Pojawiające się jak grzyby po deszczu firmy nie szczędzą wysiłków i funduszy, aby projekt klonowania psów urzeczywistnił się i dał się realizować na komercyjną skalę. Firma Bio Arts wspomina o możliwości użycia biotechnologii do klonowania zwierząt domowych. Uzasadnienie jest porażająco proste: „wielu ludzi może być zainteresowanych klonowaniem kotów i psów, aby zastąpić ukochanego ulubieńca. Zamiast iść do sklepu zoologicznego i starać się znaleźć zwierzę przypominające twoje zwierzątko, możesz je po prostu sklonować, unikając dzięki temu trudnego zadania tłumaczenia dzieciom, że wysłałeś ich ukochane zwierzątko na farmę za miasto, gdzie może biegać cały dzień” Firma uprzedza jednak, że sklonowane zwierzę może różnić się wyglądam od oryginału, a także nie będzie posiadało wspomnień ani wiedzy. Pojawiające się masowo pomysły klonowania zwierząt domowych odzwierciedlają olbrzymie uczuciowe zaangażowanie jakie ludzie żywią do swoich zwierząt. Nowoczesna technologia obiecuje lekarstwo na śmierć i smutek związany ze stratą ukochanego zwierzęcia.

Naukowcy z Korei Południowej zajęli się klonowaniem ulubieńców na komercyjną skalę. W telewizyjnym talk show kobieta opowiada o sklonowaniu swojego ukochanego psa o imieniu Truoble. Musiała go bardzo kochać- w domu ma jego portret zajmujący całą ścianę, oraz pościel z jego podobizną. A teraz jego klona o imieniu Double Trouble. Klon ulubieńca kosztował 50 tysięcy dolarów, co jak sama przyznaje, było poważną decyzją finansową. Ale czego się nie robi z miłości do zwierzaka? Zastanawiam się tylko, czy warto wydawać tysiące dolarów na kopię, skoro w schroniskach dla zwierząt przebywa tak wiele psów?



piątek, 06 stycznia 2012

Od 1 stycznia 2012 weszła w życie nowelizacja Ustawy o ochronie zwierząt. Wprowadza ona kilka rozwiązań mających na celu bardziej skuteczną ochronę dobrostanu zwierząt. Art. 9 zabrania trzymania zwierząt domowych na uwięzi dłużej niż 12 godzin w ciągu doby oraz trzymania zwierząt bez zapewnienia im możliwości niezbędnego ruchu. Długość uwięzi nie może być krótsza niż 3 m.

Art. 10 zabrania sprzedaży psów i kotów na targowiskach, targach i giełdach, oraz poza miejscami hodowli. Zabrania także rozmnażania psów i kotów w celach handlowych. Zakaz ten nie dotyczy hodowli zwierząt zarejestrowanych w organizacjach społecznych, których statutowym celem jest działalność związana z hodowlą rasowych psów i kotów (na przykład Związek Kynologiczny). Zapis ten ma na celu zlikwidowanie pseudo- hodowli, w których w koszmarnych warunkach dla zysku rozmnażane są zwierzęta nierasowe. W konsekwencji ma to zmniejszyć liczbę zwierząt bezdomnych, trafiających do schronisk. W ustawie pojawiają się także zapisy odnoszące się do osób kupujących zwierzęta. Zabrania się nabywania psów i kotów poza miejscami ich hodowli, na targowiskach, targach i giełdach. Zakaz ten nie dotyczy nabycia psów i kotów ze schronisk dla zwierząt oraz od organizacji społecznych, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt.

Zapis jest dobry, ale Polacy jeszcze lepsi w łamaniu i omijaniu prawa. Wprawdzie z portali internetowych zniknęły ogłoszenia o sprzedaży szczeniaków bez rodowodu, ale pojawiły się za to kwiatki w postaci: sprzedam smycz, pies rasy... gratis. Przez pseudo- hodowców pies jest traktowany jak dodatek do smyczy i właściwie jest do zgodne z prawdą. Dla nich zazwyczaj jest przedmiotem, którym można dowolnie dysponować. Widać to zresztą po warunkach, w jakich często w takich miejscach trzymane są szczeniaki. Moim zdaniem ustawa już przyniosła pozytywny efekt: podniosła zasłonę hipokryzji. Jeśli ktoś traktuje psy jak przedmioty, to jak przedmioty je sprzedaje. Mam też nadzieję, że osoby kupujące szczeniaki z pseudo- hodowli nie będą już mogły chować się za wymówkami typu „nie wiedziałam, że mój piesek wychowywał się w takich warunkach, a jego mama co pół roku rodziła szczeniaki”. Jeśli ktoś kocha psy, to zada sobie przynajmniej minimalny trud, żeby sprawdzić, w jakich warunkach urodził się i wychowywał jego piesek, zamiast zamawiać sobie szczeniaka z dostawą do domu.

Ustawa wprawdzie zabrania handlu psami bez rodowodów, ale nie gwarantuje, że pseudo- hodowcy nie zaczną hodować zwierząt z rodowodami. Niestety, każdy posiadacz psa z rodowodem może zapisać się do Związku Kynologicznego i po zaliczeniu kilku wystaw rozpocząć hodowlę. Jednak osoby kupujące szczeniaki z hodowli zarejestrowanych w Związku Kynologicznym powinny pamiętać, że mają prawo odwiedzenia hodowli i zapoznania się z warunkami, jakie w niej panują. Musimy pamiętać, że przez świadomy wybór sposobu nabycia psa (kupna z hodowli, lub adopcji ze schroniska) możemy wpłynąć na warunki, w jakich żyją psy oraz na sposób, w jaki są traktowane. Mówi się, że pies jest najlepszym przyjacielem człowieka. Dobrze by było, aby człowiek też był najlepszym przyjacielem psa.

 hodowane dla zysku

Reklama społeczna amerykańskiej organizacji RSPCA, protestująca przeciwko pseudo- hodowlom, w których psy w okropnych warunkach rozmnażane są dla chęci zysku. Reklama ma wydźwięk ironiczny, bo organizacje zajmujące się prawami zwierząt sprzeciwiają się zarówno hodowli psów dla zysku, jak i dla zbytku. Tworzenie modnych ras, jak przedstawione na reklamie labradoodle, ma odpowiadać potrzebom człowieka i sprawić, że psy są „wygodne w obsłudze”. Ile w takim psie pozostaje z psa?



poniedziałek, 02 stycznia 2012

W pierwszy dzień nowego roku zdarzył się nam zupełnie niezaplanowany bieg agility. Poszłam z psami na spacer do lasu, żeby odstresowały się po sylwestrowych przeżyciach. Spacer przebiegał przyjemnie, terierki biegały, było cicho i spokojnie. W pewnym momencie Wania coś wywąchała, trop zająca, albo sarny i podążyła za nim. Wołałam ją i widać było, jako toczy wewnętrzną walkę- wrócić do mnie, czy pobiec za zapachem. W wewnętrznej walce posłuszeństwo przegrało, Wania biegła, gdzieś w pobliżu wystrzeliła petarda, co jeszcze przyspieszyło Wanię. Pies znikał między drzewami, więc niewiele myśląc pobiegłam za nim (a za mną Sara, wierny, grzeczny pies). Wania pędziła, przeskakując zwalone pnie, gałęzie i wykonując slalom między drzewami. Ja pędziłam za nią, starając się ją spokojnie przywoływać, a jednocześnie przeskakiwać leżąca drzewa, nie wywalić się i nie zaplątać w krzakach. Po trudnym do określenia czasie udało mi się Wanię złapać. Resztę spaceru spędziła na smyczy, a ja dziękowałam, że szkocik ma takie krótkie nóżki i nie biega zbyt szybko.

Później zastanawiałam się, czy powinnam była gonić szkocika, bo może go to dodatkowo zestresowało. Ale jednak najważniejszy jest efekt, czyli że pies jest bezpieczny ze mną w domu, zamiast błąkać się po wielkim, ciemnym lesie.

 

Skoro sportowo zaczęłyśmy rok, nie pozostaje nic innego, jak kontynuować treningi. Zrobiłam prowizoryczny tor agility ze starych kaset wideo, kijów od mopa i deski do prasowania i każdego dnia trenujemy kilka minut. Psy mają z tego wiele radości.

 

Olbrzymią inspiracją są dla mnie filmy ze szkocikiem Hitchcockiem, pierwszym szkotem startującym w European Open w agility. Hitchcock jest świetny i pięknie skacze przez przeszkody. Może Wania też się kiedyś nauczy.

Film z zawodów:

Oraz pięknie opowiedziana historia Hitchcocka. Sprytny szkocik, prawda?



sobota, 31 grudnia 2011

Dzisiaj Sylwester, ale od kilku dni szaleńcy trenują odpalanie petard. Petardy są okropne bo urywają palce, ręce i wypalają oczy. A przede wszystkim powodują hałas, którego zwierzęta bardzo nie lubią. Dla psów, kotów, ptaków i innych zwierząt okres przed- sylwestrowy jest koszmarem, a głośne strzały powodują panikę. Sara fajerwerki ignoruje. Poprzedniego Sylwestra przespała, teraz nie zważa na wystrzały, najwyżej czasem warknie na hałas. Gorzej jest z Wanią, którą głośne hałasy przerażają. Na spacery wychodzi niechętnie, a huk sprawia, że chce uciekać do domu. Jest taka przestraszona, że nawet nie chce się załatwiać, chce tylko schować się w bezpiecznym miejscu. A w domu od razu chowa się do transportera i wychodzi dopiero wtedy, gdy strzały ucichną. Nie wiem, jak zniesie dzisiejszy wieczór...

 

Z powodu zagrożenia petardami od kilku dni wychodzimy tylko na króciutkie spacery. Ja i psy z niecierpliwością czekamy, aż sylwestrowe szaleństwo skończy się i będziemy mogły iść na długi spacer. Nawet jeśli błotnista pogoda do tego nie zachęca.

A na pożegnanie starego roku kilka fotek z przed- świątecznego spaceru. Przez kilka dni mieliśmy piękną, białą zimę.

west highland white terrier

westie i terier szkocki

west highland white terrier

west highland white terrier

west highland white terrier

terier szkocki

scottish terrier

scottish terrier

wtorek, 27 grudnia 2011

Piękne to były święta, przez jakiś czas nawet białe. Później śnieg stopniał, ale błotne spacery też sprawiały psom wiele radości. Ale przede wszystkim były radosne i rodzinne. Oczywiście spędzone z psami. Podzieliliśmy się z nimi opłatkiem, usłyszały świąteczne życzenia. Sara jest psem tak idealnym, że nawet nie wiadomo, czego jej jeszcze życzyć. Wani życzyliśmy więcej rozumku, a Wice, żeby ładnie i zdrowo rosła. Po części oficjalnej psy spędziły czas w okolicach stołu, czekając na podawane smakołyki. Ktoś mówił, że nie karmi się psów przy stole? Wigilia jest wyjątkiem.

 

Poza dodatkowymi kilogramami zostały mi po świętach piękne zdjęcia z psami. Udało się wszystkie zgromadzić wokół choinki. Następne takie zdjęcie dopiero za rok.

 westie i terier szkocki

Po świętach często pojawia się problem niechcianych prezentów. Jeśli są to kolejne skarpety, dezodorant czy niezbyt ładna bluzeczka można schować je do szafy, sprzedać na aukcji internetowej lub oddać potrzebującym. Ale jeśli nietrafionym prezentem był piesek? Miał ucieszyć dziecko, ale szybko się znudził? Każdego roku kilka tysięcy psów kupionych pod wpływem impulsu jako prezenty świąteczne zostaje porzuconych. Pies nie jest zabawką, a decyzja o zakupie zwierzęcia to zobowiązanie na długie lata.

 



piątek, 23 grudnia 2011

Przed świętami udało mi się zakończyć wszystkie pilne prace. Teraz mam czas, żeby powrócić do cyberprzestrzeni i bardziej zająć się psami. Spadł śnieg, więc spacery są bardzo przyjemne, dla mnie i dla terierek.

A z okazji zbiżających się Świąt życzę wszystkim czytelnikom i czytelniczkom bloga, oraz wielbicielom terierek oraz psów różnych ras, wielkości i kolorów, wszystkiego najlepszego. Wielu cudownych chwil z psami, oraz z ludźmi. A pieskom, żeby nie tylko w Wigilię były z uwagą wysłuchane :)

 

westie i terier szkocki

środa, 07 grudnia 2011

Organizacje zajmujące się prawami zwierząt alarmują, że po świętach więcej psów trafia do schronisk. Tak kończą niechciane żywe zabawki, gdy się znudzą. Co czeka psa w schronisku? Niedawno NIK opublikował raport o przestrzeganiu praw zwierząt i sytuacji psów trafiających do schronisk. Jest wstrząsający.

Liczba bezdomnych psów jest wysoka i wciąż rośnie. Od 1 stycznia 2008 r. do 30 czerwca 2010 r. do 21 skontrolowanych schronisk przyjęto prawie 50 tys. bezdomnych zwierząt. Wiele schronisk nie spełnia wymagań weterynaryjnych dotyczących pomieszczeń i wybiegów oraz stanu technicznego użytkowanych obiektów. Wiele z nich jest przepełnionych.

Dopuszcza się prowadzenie schronisk dla zysku przez organizacje komercyjne i osoby prywatne. Zwierzęta i trzymane są wtedy jak najtańszym kosztem i nie otrzymują humanitarnej opieki. Gdy pies przestaje generować zysk, staje się kosztem dla przedsiębiorcy, który nie ma powodu na utrzymanie go przy życiu. Zostaje zabity, bo zajmuje miejsce dla kolejnego potencjalnego psa, za którego przyjęcie gmina zapłaci.

Liczba zgonów (także w wyniku eutanazji) wśród zwierząt trafiających do schronisk jest wysoka, i dotyczy co czwartego psa i co trzeciego kota. W niektórych schroniskach aż 40% psów umiera. W kontrolowanych schroniskach zabito 3458 zwierząt w 2008 roku i 3332 w 2009 roku.

Raport wspomina też o wstrząsających praktykach. W Starachowicach przyjęto, iż każdy pies pozostający bez opieki w miejscu publicznym jest zwierzęciem nadmiernie agresywnym (przepisy o ochronie zwierząt zezwalają na uśmiercenie zwierzęcia wyłącznie wówczas, gdy jego nadmierna agresywność powoduje bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia lub życia ludzkiego). Dało to podstawę do odławiania, a następnie uśmiercania niemal wszystkich złapanych psów. W okresie objętym kontrolą wyłapano co najmniej 396 bezdomnych zwierząt i prawie wszystkie uśmiercono. Aż trudno wyobrazić sobie, jak mógł się czuć właściciel zgubionego psa, gdy dowiedział się, że jego zwierzak został schwytany i natychmiast uśpiony.

Nie wprowadzono skutecznych rozwiązań organizacyjnych i prawnych zapewniających humanitarne traktowanie zwierząt oraz zmniejszenie populacji bezdomnych psów i kotów. W konsekwencji rośnie liczba zwierząt przebywających w schroniskach. Przyjęte rozwiązania prawne, polegające na umieszczaniu bezdomnych zwierząt w schroniskach, łagodzą skutki, lecz nie rozwiązują samego problemu bezdomności.

Zwierzę jako istota żyjąca, zdolna do odczuwania cierpienia, nie jest rzeczą. Człowiek jest mu winien poszanowanie, ochronę i opiekę. Pamiętaj o tym, zanim zdecydujesz się kupić dziecku pieska pod choinkę.


sobota, 03 grudnia 2011

Przeglądając ogłoszenia na jednym z portali internetowych znalazłam oferty zachęcające do kupna szczeniaczka na mikołaja czy pod choinkę. Odpowiedzialny hodowca na pewno nie reklamuje swoich szczeniaków jako doskonałych prezentów pod choinkę. Wie, że pies to nie zabawka, a decyzja o zakupie powinna być głęboko przemyślana, a nie podjęta pod wpływem impulsu. Odpowiedzialny właściciel także nie kupuje pieska na prezent, żeby sprawić dziecku świąteczną niespodziankę. Co stanie się z taką „żywą zabawką” gdy się znudzi?

Australijska organizacja The Royal Society for the Prevention of Cruelty to Animals przygotowała  kampanię społeczną przestrzegającą przed pochopny zakupem zwierząt na prezent dla dziecka. Plakaty przypominają:  „Zwierzęta to nie zabawki. Pomyśl, zanim kupisz dziecku zwierzę.” Przyprowadzenie zwierzęcia do domu powinno być dobrze przemyślaną decyzją, przedyskutowaną ze wszystkimi członkami rodziny. Zwierzęta czują i cierpią i nie można ich schować pod szafę gdy się znudzą.

zwierze to nie zabawka

zwierze to nie zabawka

zwierze to nie zabawka

środa, 30 listopada 2011

Po obejrzeniu tego filmu postanowiłam zostać wegetarianką. Przedstawia okropne warunki, w jakich hodowane są przemysłowo zwierzęta. Świnie na mięso, kury dające jajka, krowy mleczne. Aż trudno uwierzyć, że w tak bestialski sposób można traktować zwierzęta.


Do tej pory nie miałam nic przeciwko jedzeniu mięsa, jajek czy mleka. Ale od tego momentu postaram się coś zrobić, żeby ograniczyć cierpienia zwierząt. Na przykład bardziej świadomie podchodząc do tego, co znajdzie się na moim talerzu. Skoro psy czują- a większość właścicieli psów się z tym zgodzi- to co czują krowy, świnie i kury trzymane całe życie w takich warunkach?


Moja babcia mieszka na wsi i w gospodarstwie ma kilka kur. Biegają po podwórku. Czasem przeżywają dodatkowe atrakcje, jak na przykład ucieczkę przed Wanią. Babcia nie pozwala Wani ganiać kur, bo przestraszone nie chcą składać jajek. Możliwe, że z perspektywy kury Wania wygląda dość przerażająco. Ale poza tymi wizytami życie kur jest dość szczęśliwe. A gdyby je zamknąć wszystkie w klatce o powierzchni kilku centymetrów, w ciemności? Co to za życie. Ucieczka przed Wanią wygląda przy tym jak fajna zabawa.


Prawdopodobnie kwestia praw zwierząt większości ludzi wydaje się tak radykalna i absurdalna jak dwa wieki temu wydawała się kwestia praw kobiet. Jednak po dziesiątkach lat walki kobiety w wielu krajach mogą czuć się wolne. Być może tak kiedyś poczują się zwierzęta.

niedziela, 27 listopada 2011

Na początek uspokajam- moje pieski mają się dobrze. Może to pogoda i długie noce sprawiają, że ludzie wracają myślami do swoich zmarłych zwierząt. Ostatnio aż trzy spotkanie na spacerze znajome osoby wspominały pieski, które odeszły.

Pani A zaczęła rozmowę od zwyczajów swojej obecnej suczki. Że jest taka spokojna jak cielak i nigdy nikomu nic złego nie zrobiła. Nie lubi wychodzić na spacery, bo woli leżeć w ciepłym domu. Że uratowali ją przed śmiercią, bo miała zostać uśpiona- nie znalazła domu wystarczająco szybko i przeszkadzała. Okres szczenięcy spędziła w stodole, jak ją przynieśli do domu śmierdziała i rzucała się na jedzenie, jakby dawno nie jadła. A Saba była zupełnie inna. Saba to ukochana suczka, która zmarła prawie dwa lata temu. Takiego mądrego psa to nikt nigdy nie miał. I takiego kochanego. Pod koniec życia chorowała, leczyli ją, ale nie pomogło. Zmarła na rękach. W ostatnich chwilach życia przeczołgała się z przedpokoju i oparła głowę na właścicielce. Pochowana jest na działce. Na grobie zawsze stoją kwiaty.

Panią B ostatnio rzadko widuję. Od kiedy zmarła jej suczka, nie spotykamy się na spacerach. Ale pani B na razie nie myśli o psie. Przecież żaden nie byłby jak Mela, taki wredny, leniwy, rozpieszczony. A innego nie chcą. Może kiedyś, ale teraz na pewno nie.

Pani C szła bez psa, ale widząc terierki zatrzymała się, żeby porozmawiać. Też miała kiedyś psa. Takiego mądrego i rozumiejącego wszystko zwierzęcia nie sposób zapomnieć. Za każdym razem, kiedy ją wspomina, łza się jej w oku kręci. Taki to był pies.

Każdy, kto miał ukochane zwierzę rozumie, jak wielki smutek towarzyszy jego odejściu. U weterynarza widziałam, jak dorośli ludzie zaczynają płakać na wieść o konieczności uśpienia psa. Moi rodzice długo odwlekali decyzję o eutanazji 14- letniej suki Niki. Chodziła z trudem, dostawała środki przeciwbólowe, a oni nie mogli zdecydować się na zakończenie jej życia.

Osoby doświadczające śmierci zwierzęcia często są niezrozumiane, a ich ból ośmieszany. Słyszą rady w stylu: zdechł ci pies, kup sobie drugiego i przestań płakać. Osobom postronnym trudno zrozumieć, jak silna więź może łączyć człowieka ze zwierzęciem. Czasem jest to najsilniejsza więź, jakiej doświadczał w życiu. Głęboki smutek i żałoba po odejściu psa są zupełnie normalne.

Odejście zwierzęcia może być szczególnie bolesne dla osób starszych, dla których był jedynym towarzyszem i najbardziej kochanym członkiem rodziny. Szczególnie jeśli wiedzą, że z powodu podeszłego wieku nie mogą sobie pozwolić na kolejnego zwierzaka. A często nie chcą, bo tak mocno byli związani z poprzednim, że jego zastąpienie wydaje się niemożliwe. Trudnych sytuacji jest więcej. Jak wyjaśnić dziecku, że psa już nie ma? Kiedy podjąć decyzję o eutanazji w przypadku przewlekle chorego zwierzęcia? Jak poradzić sobie z poczuciem winy, które może pojawiać się po śmierci?

W Stanach Zjednoczonych już w latach 80-tych pojawiają się pierwsze publikacje na temat radzenia sobie ze śmiercią ulubieńca. Wraz ze zmianą pozycji zwierząt domowych oraz coraz silniejszych więzi pomiędzy ludźmi a zwierzętami smutek i żałoba związana z odejściem stają się społecznie akceptowane. Powstają grupy wsparcia dla osób doświadczających żałoby lub muszących podjąć trudną decyzję o zakończeniu cierpienia. Odejście zwierzęcia bywa traktowane jak strata członka rodziny.

west highland white terrier

Nika i Sara 2 lata temu

west highland white terrier

Nika i Wika. Kilka tygodni po zrobieniu tego zdjęcia Nika odeszła. Wierzę, że obecność Wiki, jej radość i żywotność pomogła rodzicom pogodzić się ze stratą

1 , 2 , 3 , 4 , 5 ... 25